Viðtal við Gústa sem hefur reynt ýmislegt um ævina en lítur björtum augum á framtíðina.
Hvernig var Æskan þín?
Við mamma vorum alltaf á miklum flutningum, það var ekki fyrr en ég var orðinn 10 ára að ég festi rætur og ég náði að eignast þá vini sem ég á enn í dag. Annars var ég búinn að vera á fleygi ferð, ég fæddist í Reykjavík, fyrstu 2 árin þar og var í leikskóla sem hét Hagaborg, síðan áttum við heima að Varmalandi í Borgarfirði mamma var kennari þar og mér leið vel þar, þar var ég frá 3-6 ára, mér þótti gaman að vera þar, vera í náttúrinni og svona, þar sem ég var mikill morgunhani en ekki hinir krakkarnir var ég oft einn fyrstu klukkutímana á hverjum degi sem var allt í lagi því ég hafði nóg fyrir stafni. Þar var ég í 6 ára bekk, svo flytur mamma austur fyrir fjall í Reykholt í Biskupstungum, ég var alltaf sendur í sveit á sumrin, þangað til ég var 11 ára en mér líður ekki vel þar, þar var lítil ást og ekki farið vel með dýrin þar og mér leið ekki vel þar. Mér leið heldur ekki vel þarna þegar ég var 7 ára þá var ég nýr og lenti svolítið útfyrir og lenti í svolitlu einelti .
Þegar ég er 13 ára þá flytjum við mamma til Danmerkur. Eftir Grunnskóla þá fer ég í Flensborg og þá flyt ég til pabba þar sem mamma flytur aftur til Noregs ég er þarna eina önn í Flensborg en ákveð þá að taka mér pásu og fara að vinna og vann út veturinn og sumarið næsta en þá langar mig til að fara í skóla aftur en þarna er ég fluttur að heiman ég er orðin 17 ára þarna og fékk ekki að fara aftur til pabba, þetta er allavega eins og ég man þetta.
Ég ákveð að fara til Noregs í Lýðháskóla þar. Er reyndar rekinn þaðan fyrir að reykja hass. Þarnar er byrjað að verða munstur hjá mér frá því ég er 16 ára og fer í framhaldsskóla, þe alltaf allar helgar og alltaf rosaleg drykkja. Ég hafði reykt hass áður en þarna byrjaði ég að reykja mikið af hassi og fór að reykja daglega þangað til ég var rekinn. Eftir það varð ég alltaf svo veikur þegar ég reykti hass að ég hætti því. Ég fór í skóla að læra smíði þarna úti. Ég er á þessum tímapunkti farinn að drekka flestar helgar. Þegar ég er að klára skólann þá flytur mamma heim til Íslands aftur og ég verð lengur úti. Ég var kominn í sambúð þarna sem gekk nátturlega brösuglega því ég þurfti alltaf áfengi, sama hvort eitthvað stæði til eða ekki þá keypti ég kassa af bjór og þar var ég aðeins farinn að fikta við sterkara. fá mér í nefið og svona. Svo endar það með því að ég kem heim þegar ég er 20 ára að mig minnir. Þá tekur við tímabil hjá mér sem er í dálítilli móðu hjá mér ég hékk í vinnu jú og drakk rosalega mikið og notaði efni með til að geta drukkið lengur ég vildi helst ekki vera í vinnu ég vinn vel þegar ég mæti og það kom ótrúlega oft fyrir að ég mætti ekki neitt. Það var sennilega árið 2001 sem ég fer í mína fyrstu meðferð, ég fer inn á Vog og og síðan á Vík þar er ég í 8 daga. Þá hætti ég og fer út og byrja að drekka aftur. Svona gengur þetta bara í mismunadi vinnum. Ég missti bílprófið þarna aftur 2003 þá fer ég í aðra meðferð, fer ég á Vog og síðan á Staðafell og klára það. Ég held ég hafi endst í viku eða 10 daga eftir að ég kom út þar sem ég var ekki að fara eftir því sem mér var sagt og hélt ég vissi betur. 'Ég sem sagt fer að drekka aftur og nota mikið af fíkniefnum þarna, er ég farinn að prófa allt sko, e-töflur og kókaín og er alltaf mest í spíttinu. Það sem var mitt efni var áfengi og spítt. Mér leið aldrei vel þegar ég tók e-töflur og kókaín fannst mér svo dýrt.
Eins og ég segi þá eru þessi ár svolítið í móðu. Þetta bara leið svona einhvern veginn það varð aldrei neitt úr neinu ég skipti oft um vinnu, drakk mikið og líka á virkum dögum. Við fórum alltaf á barinn eftir vinnu og þar var drukkið þangað til lokaði eða lengur og maður var oft ekki hress og mætti ekki í vinnu daginn eftir. Þarna missi ég bílprófið aftur og missi það í 3 ár, ég fer einhvern tíman á þessu tímabili inn á Vog aftur í 10 daga ég ætlaði ekkert í eftirmeðferð og ætlaði ekkar að hætta þetta var bara til að brjóta upp þetta munstur sem ég var kominn í það brotnaði upp jú jú en fór fljótt í sama farið aftur þegar ég fór að drekka aftur. Svo árið 2006 þá er allt farið í rúst, sumarið 2006 var ég alveg hættur að vinna, drekk bara á hverjum degi og nota efni með og fyrir rest var ég búinn að fá svo mikið ógeð á þessu að ég var eiginlega hættur að nota efni, lá uppí rúmi og drakk. Þarna ætlaði ég bara að drekka mig í hel sko, þetta var skelfilegt ástand ég lá í rúminu og ískápurinn var við rúmið svo ég þurfti ekki einu sinni að fara á fætur, drakk bara þangað til ég sofnaði og svaf kannski í 4-6 klukkutíma og þá hélt ég áfram að drekka.
Svona hélt þetta áfram í einhverja daga þangað til ég fæ inni í meðferð í Byrginu og þangað fer ég í september eða október 2006 og er þar fram að áramótum. Það gekk nú ýmislegt á þarna þá og ég byrja að drekka aftur þegar ég er búinn að vera tæpa 3 mánuði í meðferðinni og á endanum komst það upp. Það voru allir að fara af staðnum því það var að sökkva þetta meðferðarbatterí. Þaðan fór ég og þá tók við það sama, ég var bara fullur allan tímann og bjó á gistiheimili á Selfossi og hótelum á Selfossi. Ég ætlaði að fara að gera upp reikninginn á gistiheimilinu þá mundi ég ekki hvað ég hafði verið þarna lengi 2 eða 3 daga, hélt þeir væru 2 en þeir voru víst 3! Þetta var svo mikið rugl og allt bara flaut áfram. Við erum þarna 3 úr Byrginu, ég drakk og tók í nefið, þau voru að sprauta sig með Rítalíni. Ég hringi fyrir okkur öll inn á Hlaðgerðarkot en það var búið að segja okkur að þeir sem voru í Byrginu áður fengju að fara þangað inn og það reyndist rétt og okkur var öllum hleypt inn. Í Hlaðgerðarkoti var mjög fín meðferð, ég var kominn með meðferðarleiða. var búinn að gefast upp á því að reyna að verða edrú. Ég var þar í 2 vikur, stelpa sem var með okkur fór strax eftir 2 daga held ég og hinn var inni í einhverja mánuði.
Eins og ég sagði var ég inni í 14 daga og drakk aftur allan daginn frá því ég vaknaði og þangað til ég sofnaði. Það tæmdist á mér hausinn algjörlega ég vissi að ég gat ekki drukkið. Bara einhvern vegin sálin gat það ekki, ég var ekki búinn að klára þann pening sem ég átti en ég trappaði mig niður á nokkrum dögum og 12. febrúar 2007 var 1. dagurinn sem ég drakk ekkert og síðan hef ég ekki drukkið en það leið einn mánuður sem ég gerði ekkert. Ég var hvorki með löngun til að halda áfram né að hætta en ég var edrú og eftir þennan mánuð þá fór ég á minn fyrsta AA fund og fór á AA fund 1-2 í viku. Svo jókst það svo eftir 3 mánuði þá hringdi í mig maður sem hafði talað við mig áður og var áfengisráðgjafi og hann er sponsorinn minn í dag. Ég byrjaði í deild sem hann er í og þar byrjaði ég að fara í sporin. Mér fannst ég vera orðinn stopp eftir þessa 3 mánuði í AA mér leið ekkert betur og það var ekkert að gerast ekki fyrr en ég fór að fara í þessi spor að boltinn byrjaði að rúlla og ég kaupi mér mótorhjól. Ég kemst inn í félagsskap sem kallar sig "Sober riders" sem er mótorhjólaklíka karla og kvenna sem eiga allir við þetta vandamál að stríða en eru allir í bata. Eitt af inntökuskilyðunum þar er að vera í 12 spora samtökum/prógrammi AA, NA eða álíka og það hefur gert alveg rosalega mikið fyrir mig. Þarna skifti ég um félagsskap, það hafði ég aldrei gert áður, þarna vann ég sporin, það hafði ég aldrei gert áður.
Þetta bara einhvern veginn gerðist af sjálfu sér þegar ég fór að gera alla þessa hluti og í dag eru rúmir 10 mánuðir frá því ég hætti að drekka og mér hefur aldrei tekist að vera edrú svona lengi og ekki sjens að mér tækist það sjálfum. Ég hafði áður farið í AA samtökin í einhvern tíma en það hefur aldrei verið neitt mælanlegt ekki eins og núna, þetta er svo öðruvísi í dag. Um helgar áður fyrr þá fannst mér helgin ónýt ef ég drakk ekki. Mér fannst eins og ég færi beint úr vinnunni á föstudegi í vinnuna á mánudegi sem mér fannst alveg ömulegt. Ég var svo hræddur um það að ég væri að missa af einhverju, mér fannst það samt aldrei eftir að ég hætti að drekka að ég væri að missa af einhverju. Í dag hlakka ég rosalega til helganna, mér finnst svo gott að vera í fríi og vera edrú og hafa tíma til að gera alls konar hluti sem ég hafði ekki tíma til að gera áður ég var svo upptekinn við að drekka. Þú spurðir um æskuna en ég lét svo gamminn geisa.
Hver eru aðal áhugamálin þín í dag?
Kærastan og mótorhjólið og að fara á fundi. Mér finnst gaman að fara á fundi í dag, það var eins og kvöð áður. Mér leiddist á fundum og var alltaf að bíða eftir því að þetta væri búið en í dag finnst mér þetta öðruvísi og ég tengi mig við það sem fólk er að segja. Það má segja að AA samtökin séu áhugamál fyrir mig.
Hvernig sérð þú framtíðina fyrir þér?
Framtíðin er björt eg á yndislega dóttir sem mér finnst frábært að vera með og hlusta á. Það er svo gaman að börn eru með skemmtilegar hugmyndir og skemmtilegar spurningar. Ég hlakka til að eyða meiri tíma með henni og er í góðri vinnu núna. Ég vinn ekki myrkranna á milli eins og svo margir en hef tíma eftir vinnu og um helgar. Ég stefni á það að koma mér fyrir einhvers staðar og kaupa mér íbúð loksins en það er búið að vera á stefnuskránni mjög lengi en fer ekki saman við hitt lífernið. Þá gengur dæmið ekki upp ég lít björtum augum á framtíðina og á yndislega kærustu. Það lítur allt miklu betur út. Það er alveg ótrúlegt að sjá breytinguna hjá mömmu, hvað hún virðist njóta lífsins miklu betur heldur en þegar ég var í rugli og hún hefur ekki þessar endalausu áhyggjur. Og fleiri sem ég tala við sem ég vissi ekki að leið svona á meðan ég var í neyslu og ég var bara að hugsa um rassgatið á sjálfum mér .
Sérðu fram á að vera edrú?
Já alveg tvímælalaust hinn kosturinn er ekki áhugaverður.
Er einhvað sem þú gætir óskað þér í dag?
Bara stærra mótorhjól og betra veður.
